Mijn doulatas

Mijn hele doula leven lang neem ik een tas met inhoud mee naar een geboorte. In de loop der jaren is de tas steeds kleiner geworden en gaat de rits steeds minder vaak open om er wat uit te halen.

Vanuit de opleiding hebben we als kersverse doula’s indertijd een lijst mee gekregen van handige attributen. Zoals warme sokken, kleine verstuiver, rebozo, kruik, druivensuiker en naslagwerk. De repen die ik bij me had gingen over de datum, want de baringen duurden kort of de ouders in spé hadden een volle (koel)kast, waar ik naar hartenlust uit mocht pakken. De doula moest immers niks te kort komen.

In de praktijk sleepte ik elke keer als ik op weg ging naar een geboorte een volle doulatas mee. Het werd ballast. Dus de tas werd leger en kleiner. En nu, na twaalf jaar overweeg ik om geen tas meer mee te nemen. De paar zaken die nog wel eens van pas komen, passen ook wel in mijn handtas.

Steeds meer ben ik een doula die alleen werkt met haar hart en handen. Zo wordt een doula in Amerika, de bakermat van de doula, ook gedefinieerd. En dat voldoet. Vanuit mijn hart verbind ik me met de vrouw en haar partner, stem me op hen af en creëer een sfeer van liefdevolle, aandachtige aanwezigheid. Mijn handen geven steun, warmte en ontspanning. Mijn stem kalmeert, initieert en brengt luchtigheid. En dat alles zit niet in een tas, maar heb ik altijd ter plekke ter beschikking.  De doulatas staat werkeloos in de gang en ik neem hem na elke geboorte weer mee naar huis. Een stille getuige van een bijzondere gebeurtenis in de ruimte daarnaast.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s